به گزارش گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «آسارا رسا»،
دو روز مانده به عید غدیر (۱۴۰۴)، شهید علی شادمانی به دلیل آمادهباش در منطقه نظامی حضور داشت و خانواده نیز همراه او بودند.
پنجشنبه شب، برخلاف همیشه، عیدی بچهها را زودتر داد؛ حتی سهم آنهایی را که کنارشان نبودند به همسرش سپرد. وقتی خانواده گفتند: «شنبه برمیگردی و همه با هم عید را جشن میگیریم»، لبخندی زد و گفت: «دلم میگوید همین الان عیدی غدیر را بدهم.»
ساعاتی بعد، جنگی تمامعیار آغاز شد و آن شب، آخرین شب حضور پدر در کنار خانواده بود. امروز آن عیدیهای کوچک، ارزشمندترین یادگارهای مردی هستند که رفت تا از وطنش دفاع کند و نامش در شمار شهیدان جاودانه بماند.
منبع: فارس
انتهای خبر/
دیدگاهتان را بنویسید